Archive for the ‘Medisch’ Category

1 jaar geleden

zaterdag, november 28th, 2015

(Geschreven 28 November 2015)

Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren. Na diverse dagen kwakkelen, opname, ontslag, toch weer ernstige symptomen, wederom een opname. Het was een feit, de drain in jouw hoofd werkte niet naar behoren en zorgde ervoor dat je ernstige klachten had. Zo erg dat de saturatie tot een dieptepunt daalde en zuurstof onvermijdelijk was. Niemand nam ons serieus, die frustratie vergeet ik nooit meer. Papa in grote wanhoop en boos op de verpleging en artsen omdat ze niet naar hem wilde luisteren. En ik zat hier thuis zonder dat ik ook maar iets kon doen.

Gelukkig kwamen daar lazlo en gaby die ervoor zorgde dat ik bij jou en papa kon komen. Gaby paste op Pipp, Noah, en Micah. En laz bracht mij naar het wkz.
Ik zal nooit meer het gezicht vergeten van de verpleegkundige die franke niet serieus nam. Zelfs toen ik er was plaatste ze een opmerking die echt niet kon en waar ik boos om werd. Wat was het fijn toen zij van het toneel verdween. En wat was het fijn dat onze neurochirurg van huis kwam om te opereren.
Het was midden in de nacht. De gangen van het wkz waren donker en leeg. De wachtruimte van dromendaris waren enkel gevuld met onze aanwezigheid. Daar ging je, een spoedoperatie tegemoet. Je was nog zo klein en je had nog maar zo kort een drain. Was dit het begin van nog veel meer onrust en zorgen?
De operatie ging (voor)spoedig en je was binnen twee uur weer terug op de uitslaapkamer. Wij zaten nog trouw op de gang te wachten tot de neurochirurg en zijn assistente de hal op liepen met jas al aan om naar huis te gaan.
Het was goed gegaan. Het bovenste deel van de drain bleek verstopt en moest vervangen worden.

“Jullie zorgen waren niet ongegrond” zei hij nog nadat we al dagen aan het schipperen waren tussen thuis en het ziekenhuis. Aan de ene kant fijn dat hij het bevestigde, aan de andere kant frustrerend dat er niet eerder naar ons geluisterd was.
Wat we wel wisten was dat wij vanaf dat moment nog meer geconfronteerd werden met jouw kwetsbaarheid. Als ouder zijnde moet je nog meer waken voor de kwetsbaarheden van jouw kind. Het is niet vanzelfsprekend dat het personeel van een ziekenhuis jou als ouder ten aller tijden serieus neemt en af gaat op jouw instinct en gevoel.
Door de zuurstof moest je langer in het ziekenhuis blijven dan wij er wilde zijn.

Maar het bracht ook mooie momenten.

Lief personeel dat we al konden nog van jouw opname toen je nog een “baby baby” was. Mensen die onze trots deelde. Mensen die ook om jou waren gaan geven.
We hebben het mooi afgerond, en tot op heden hebben wij geen hekel aan het ziekenhuis. Het hoort bij ons leven, bij jouw leven. We proberen er met ons hele gezin iets van te maken en de positieve dingen extra te belichten.
Maar deze periode, onze zorgen, ik vergeet ze nooit meer.

Het wees mij extra op jouw kwetsbaarheid.

En op mijn taak als moeder om daarover te waken.