Archive for the ‘Geen categorie’ Category

Wereldprematurendag

dinsdag, november 17th, 2015

Vandaag is het Wereld Prematuren Dag. Tegenwoordig zijn er veel “dagen” en lijkt het soms wel of er voor iedere poep of scheet een dag georganiseerd wordt. Maar ach…net als ik mij een prematurendag aantrek of een spina bifida dag heeft iedereen eigenlijk wel recht op een dag voor iets wat voor hun belangrijk is.
Hieronder een filmpje van Vido en de eerste keer dat wij hem hoorde huilen.
Nog steeds als ik het terug hoor brengt het mij terug naar Februari 2014 en onze hele NICU ervaring.

Nog voor Vido geboren was werd ik altijd enorm gegrepen door kindjes die prematuur werden geboren.
Toen het programma “Kleine Baby’s, Grote Zorgen” op tv kwam keken we het dan ook aandachtig.
Hoe vaak we tijdens het kijken wel niet gezegd hebben “je zou er toch niet aan moeten denken.”

En toen stonden wij voor de keuze om Vido in de baarmoeder te laten opereren of niet. Met een vrij hoge kans dat hij daardoor prematuur geboren zou worden.
We kozen voor de operatie niet wetende wat het ons zou brengen.

28 weken en 2 dagen zwangerschap, dat bracht het ons. Dus naast het feit dat ons kindje al had wat hij had werd hij ook nog eens prematuur geboren.

vido

Dan begint het leven als ouders van een prematuur kindje. Een ernstig prematuur zoals ze in het ziekenhuis steeds zeiden.

Ik schreef onlangs een gastlog over Vido en zijn vroeggeboorte en het gevoel wat ik daar omschreef is eigenlijk een gevoel wat de boventoon blijft voeren.

Vandaag zocht ik een foto en omdat in Juli 2014 bij ons thuis is ongebroken en wij daarbij alle foto’s en video’s van Vido zijn verloren hebben wij enkel nog het materiaal op facebook e.d.. Dus ik ging even terug naar Februari 2014 in mijn facebook.
Behalve de eerste dagen waarin wij nog grote angst hadden Vido te verliezen hebben wij verder een hele bijzondere tijd gehad in het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Ik bladerde door de foto’s, ik heb ieder filmpje stuk voor stuk gedownload naar mijn laptop en voelde diezelfde warme deken die ik destijds ook voelde.

vido1

Vido heeft natuurlijk zijn problemen gehad (en nog steeds) met drinken en ook duurde het een tijd voor hij van zijn snorretje met zuurstof af kwam. Maar verder is hij glansrijk door zijn NICU periode heen gekomen.

Wij hadden super opvang hier thuis voor onze andere kinderen. Mijn ex man paste op in het weekend, mijn ex schoonmoeder kwam op een vaste dag in de week oppassen, een lieve vriendin van mijn vader met een kinderdagverblijf ving Pipp op voor diverse dagdelen en mijn schoonmoeder paste op op momenten dat zij niet hoefde te werken.

Dit gaf ons alle vrijheid om naar het WKZ te gaan en zoveel mogelijk tijd bij Vido te spenderen.

Ik koester enorm warme gevoelens aan de NICU periode, zowel de intensive care als de high care.
Zodra ik het WKZ in liep was er voor mij totale rust.

We hebben met de verpleging echt altijd een goede band gehad. Ook met de mensen waarvan we in eerste instantie dachten dat het niet echt klikte. Je moet namelijk wel. Deze mensen zorgen voor jouw kind en het enige wat je kunt doen is ervoor zorgen dat je deze tijd zo fijn mogelijk door komt.

vido2

Ik denk dat we onze plek op de NICU wel verovert hebben 🙂
Het was immers ons tweede huis en we voelde ons er perfect thuis.

We kozen al vrij snel na Vido zijn geboorte om alle zorg zelf te willen doen.
Ons kind, we wisten dat hij bepaalde zorg de rest van zijn leven nodig zou hebben. Dus laat het ons dan maar zo snel mogelijk doen.
Het enige wat een tijd duurde was dat we zelf mochten katheteriseren.

Maar iedereen wist het al als we binnen kwamen. Debbie en Franke zijn er, “die doen alles zelf.”
En dat voelde zo fijn! In het begin was ik echt bang hoor om dingen zelf te doen.
Maar toen wij eenmaal die regie over namen voelde het zo vertrouwd en was ik zo trots op alles wat we zelf deden.

We zorgde voor gezellig beddengoed.

Vido3

Vido4

Vido5

Vido6

Vido25

We hadden ons hoekje en daarin was het ook ons wereldje.

Vido8

Vido9

Vido10

Vido11
Vido12

Vido13

Vido14

Ik kan mij nog de dag herinneren dat we te horen kregen dat we moesten verhuizen.
Er was plek nodig en Vido was het kindje dat het het beste deed en het was dus tijd voor de volgende stap.
De stap naar afdeling “Dolfijn”.
Een stap waar we zo bang voor waren.
Wekenlang, maanden, liepen we die vertrouwde deuren door.
Zagen we de gezichten van de verpleegsters, verplegers en artsen.
Dronken we koffie en warme chocolademelk uit hetzelfde apparaat.
Hadden we een band opgebouwd met de mensen die dagelijks kwamen schoonmaken.
Ineens moesten we weg 🙁
En het was een goede stap hoor, een grote stap.
Maar het verschil tussen deze afdelingen van het ziekenhuis was ENORM!
Maar het hield ook in dat we EINDELIJK als gezin zijnde samen konden zijn!

1508171_10203400706035401_195274773_n

Vido15

En met de overplaatsing naar de andere afdeling kwam ook een nieuwe fase.
Het zuurstof ging er af, we begonnen ons steeds meer te richten op het zelfstandig drinken, langzaam waren we aan het werken naar het naar huis gaan.

Het duurde niet lang voor Vido zijn kamer op Dolfijn gewoon ons andere tweede huis werd.
Ook daar hebben we genoten van elkaar, maar vooral ook MET elkaar.
Kleine stapjes zorgde voor grote vooruitgang.

En ook hier weer die ontzettende klik met het personeel.

Voor ons is het terug kijken op Vido zijn eerste ziekenhuis periode door zijn vroeggeboorte geen drama, geen ramp.
Het blijft zo enorm bijzonder en soms mis ik die tijd gewoon weleens.
Het 1 op 1 aandacht voor je kind.
Het contact met de mensen om je heen, met de verpleging.
Het idee dat je meer dan nodig bent.

En ja, we hebben onze hobbels gehad. Onze zorgen, onze frustraties en angsten.
Maar tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar dat we de negatieve gevoelens de positieve niet hebben laten overspoelen.
Samen met Franke hebben we er een waardevolle herinnering van gemaakt die ik zo weer over zou doen.

Het resultaat is het namelijk dubbel en dwars waard!

© FRANS KANTERS Fotografie Debbie van den Broek en Franke en hun zoontje Vido (van Bienvinedo, welkom), samen met hun andere drie kids. Voor De Willem.

© FRANS KANTERS Fotografie Debbie van den Broek en Franke en hun zoontje Vido (van Bienvinedo, welkom), samen met hun andere drie kids. Voor De Willem.