Archive for juli, 2017

So far

zaterdag, juli 22nd, 2017

Hoe gaat het nu? Gaat het goed met je? Gaat het goed met jullie? Gaan jullie nog op vakantie? Hoe staat het nou met de woning? En hoe gaat het met Vido? Wanneer gaan jullie verhuizen? Heb je nog wat gehoord van die Karin?

Zomaar wat vragen van de afgelopen week. En ik zeg eerlijk…mijn hoofd is soms zo bomvol van alles en nog wat dat ik de puf niet heb om antwoord te geven. Maar ik ga het proberen.

Tussen ons gaat het goed. Het is soms knokken. Zorgen dat je er samen goed doorheen komt. Maar wij redden dit wel. Maar als individuen is het pittig. Franke heeft veel last van zijn rug en ik ook. Dat doet ook wat met je mentale staat. Hij heeft komende week een afspraak bij de huisarts maar ik denk dat het best pittig is. Het tillen van Vido in de meest onmogelijke posities breekt gewoon op. En ik merk dat ook. Onze lichamen geven even duidelijk aan dat dit niet de bedoeling is.

Onze wmo/gemeente strijd gaat gewoon door. Het staat nu even op pauze ivm vakantie maar na de vakantie staat nog een afspraak te wachten om een soort van bezwaar aan te kaarten tegen de eigen bijdrage. De gemeente heeft al laten weten dat dit wellicht een gebed zonder end is, maar we gaan er toch voor. (Iets met het beleid en als ze ons de eigen bijdrage kwijtschelden ze dit ook bij anderen moeten doen.)

En dan nog de week vakantie in de Ardennen met mijn schoonfamilie. Het stond even op losse schroeven door omstandigheden. Maar de knoop doorgehakt. Aanhanger gehuurd (die met pech in België staat. Zie vorige post.), en dankzij een hele lieve gift van iemand die anoniem wilt blijven een drager voor de rolstoel op onze trekhaak kunnen kopen. Zo kunnen we ook met ons gezin nog eens op pad mocht daar behoefte naar zijn.

We hebben over de woning wel een terugkoppeling gehad dat er wel dubbel glas in komt. In eerste instantie waren we in hoera stemming maar eigenlijk is het te zot voor woorden dat je mensen eerst gehele isolatie belooft en het vervolgens terug trekt en enkel nog maar de ramen voorziet van dubbele beglazing. 😐

Maarja iets met, "Wie het kleine niet eert…."

Geen idee wanneer we gaan verhuizen. Probeer me er ook bij neer te leggen al gaat dat moeilijk. Mijn hoofd staat op semi automatische piloot. Ik probeer constant met iedereen rekening te houden en de lieve vrede te bewaren. Hoe lang het me lukt weet ik niet. Een dikke burn-out is aanwezig.
Maar, niet klagen maar dragen en bidden om kracht, zou mijn lieve oude buurvrouw Tante Janny zeggen!

Dankbaar voor de lieve mensen in ons leven die wel begrijpen wat er gaande is. Die het ons niet kwalijk nemen dat we even wat minder interesse hebben in "hun". Simpelweg omdat we de energie er even niet voor hebben.
We zijn op. Moe. En hebben nog een aardige weg te gaan. We komen er wel. Echt.
En tot die tijd…keep smiling!!

Verhuizen, niet verhuizen, drama, leugens en keuzes.

zondag, juli 9th, 2017

Mijn laatste update op Vido zijn blog dateert van 21 April 2017, en dat is alweer een tijd geleden.
Omdat het hele “woninggebeuren” zoveel emoties, drama, ellende en strijd met zich mee bracht heb ik er voornamelijk op mijn privé blog over geschreven. Deze kun je hier (even klikken) vinden.
Maar nu ook hier een update om iedereen op de hoogte te houden.

De laatste maanden zijn een strijd geweest met de gemeente, dat is punt één. Veel moeilijk gedoe over het programma van eisen en veel waar ze het niet mee eens waren. Unit, aanbouw, nieuwe regels, nieuwe wetten. Ik ga jullie er allemaal niet teveel mee lastig vallen, maar het komt er op neer dat we ons gelijk gehaald hebben wat betreft de unit/aanbouw discussie en we dus een aanbouw krijgen.
Helaas zonder klimaatbeheersing wat eerder wel was beloofd, maar omdat we zo blij en tevreden zijn met de rest zien we dit maar als klein mankement. Hopelijk kunnen we in de toekomst ooit eens ergens voor een goedkoop prijsje een airco vinden.
We hebben nou nog een mobiele airco maar die vreet aardig wat stroom dus gebruiken we niet veel.

Helaas word onze eigen bijdrage van circa 250 euro per maand niet kwijtgescholden. De gemeente ziet de verbouwing die wij aan de zolder willen gaan doen als luxe. Een eigen keuze die niet noodzakelijk is. Dus we staan met onze rug tegen de muur. Het laatste woord is er nog niet over gezegd maar de kans dat er ooit een kwijtschelding komt is nihil. Voor ons echt een vreselijke strop. Nachten hebben we er wakker over gelegen….want wat gaan we nou doen?
En de verbouwing van de zolder is echt noodzakelijk hoor…zelfs onze WMO consulente begreep het. Helaas de beleidsmedewerkers niet.

Veel mensen vroegen zich af waarom we niet gewoon deze woning afwezen? En we hebben daar al veel antwoorden op gegeven.
Maar ik wil ze hier nogmaals graag toelichten.
De woning ligt in Hooglanderveen, een steenworp hier vandaan.
Hooglanderveen is een heel klein dorpje wat ingebouwd zit in de nieuwbouwwijk Vathorst, waar we nu wonen.
Het huis bevind zich in de kern en heeft zo enorm veel potentie voor ons hele gezin.
Hooglanderveen is een sociaal dorp waar men nog erg met elkaar begaan is.
Het is een twee onder één kap met alle ruimte voor de prachtige aanbouw die we krijgen.
En niet te vergeten de geweldige carport.
En voor ons een heel belangrijk punt….het is op fietsafstand (zelfs loop indien noodzakelijk) van de school waar Pipp op zit en waar Vido hopelijk in Februari ook naartoe gaat. We zitten op dit moment midden in dat proces en op wat kleine haken en ogen na is het rond dat Vido daar naar school kan.
Anders moet Vido naar de Mytyl school in Utrecht en is hij hele dagen weg van huis.

En naast al deze feiten voelt deze woning gewoon heel erg goed.

En nee, het is geen feestje, geen cadeautje, want “verplicht” verhuizen is echt niet leuk. Maar als het dan toch op je pad komt moet je er maar het beste van maken. Maar de feiten zijn ook dat wij nooit van plan waren te gaan verhuizen. We hier in 2012 naartoe zijn verhuisd, eerste bewoners zijn van een geweldige nieuwbouwwoning met enorm veel ruimte boven. Helaas beneden niet. 🙁
Maar alles is nieuw, we hebben hier voor bijna €10.000,- ingestopt. Mijn vader heeft hier zoveel gedaan en zijn werk is nog dagelijks tastbaar. We hebben fijne buren en weten precies wat we aan iedereen hebben. En als deze woning geschikt was geweest voor Vido zijn verdere leven waren we hier nooit weg gegaan en was dit het huis van ons leven.

Maar goed…de zaken staan er op dit moment nou eenmaal anders voor. We zitten in een intens proces met gemeente en woningbouw en alles lijkt wel fout te gaan. De woning dateert in alles uit 1968. De belofte is gedaan dat de woningbouw deze woning naast renoveren ook geheel zou isoleren. Ineens blijkt dat een foutje. Vergissing in wijknummer. Willen we op zijn minst dubbele beglazing kan dit tegen een huurverhoging maar zodra wij deze verhoging krijgen valt de huur buiten de toeslagnorm en kunnen wij dus nooit meer aanspraak maken op huurtoeslag. Maar daar gaan wonen zonder isolatie houdt ook in dat wij maandelijks vele euro’s meer kwijt zijn aan energiekosten.
En dat naast al vele euro’s die we al meer kwijt zijn. Aflossing van de lening voor de zolderverbouwing is maandelijks €250,- , eigen bijdrage is circa €250,- per vier weken, en dan de extra stookkosten die er ook bij komen kijken. Kortom…het is geen mooi plaatje.

Gelukkig gaat een beleidsmedewerker van de gemeenten volgende week in gesprek met de directeur van de woningbouw hierover en hebben we goede hoop dat het isolatietraject alsnog door gaat. Maar daarmee zijn we er natuurlijk nog niet.

Toch leek er even licht aan het eind van de tunnel. Wij kregen 31 Mei j.l. een bericht van een online kennis. Een nogal onverwacht bericht.
Iemand die volgens haar zeggen door een erfenis aan veel geld was gekomen, geld wat zij niet wilde, en ons wilde gaan helpen.
Het is een bijzonder en vooral bizar verhaal en ik heb er op mijn weblog over geschreven.

In twee blogs heb ik er één en ander over uitgelegd. Het eerste blog is hier te vinden, http://www.kutmaarkrachtig.nl/illusies en het tweede hier, http://www.kutmaarkrachtig.nl/resume-overflakkee/ .

Maar inmiddels zijn de zaken geheel anders en dat kun je lezen in mijn laatste blog, http://www.kutmaarkrachtig.nl/belofte-maakt-schuld-zou-je-zeggen/ .

Wanhoop….daar heeft het ons toe gedreven.

Maar vanochtend werd ik wakker en dacht ik…fuck it…dit mag ons de kop niet kosten. We moeten nog meer actie ondernemen en eens alle schaamte voorbij gaan .

De afgelopen 2 weken hebben veel mensen mij benaderd. Vooral met de vraag wat ze voor ons konden betekenen en of dit kon in het overmaken van een donatie. Verschillende ouders van kinderen met een beperking hadden ons al gevraagd of we ooit hadden gedacht aan crowdfunding. En naast dat, of we ooit hebben overwogen ons verhaal te doen in een televisieprogramma zoals bijvoorbeeld Hart in Aktie. En eigenlijk hebben wij altijd beide niet willen doen. Niet omdat we ons daar te goed voor voelen maar simpelweg omdat we bang zijn voor de negatieve reacties. En nou kan ik hier van alles en nog wat invullen wat mensen voor lelijke dingen over ons kunnen gaan zeggen maar dat heeft geen nut. Want er zijn altijd mensen die er anders over denken en dit niet onder stoelen of banken schuiven. Hun goed recht.
Maar afgelopen week accepteerde ik na veel schaamte en een enorm hoge hobbel een donatie van iemand. Gewoon omdat ik vond dat het moest. Ik moest voor mezelf bewijzen dat er nog wel mensen zijn die oprecht zijn. En daar ben ik over na gaan denken. Als mensen ons willen helpen is dat iets moois. En vooral ook…is dat een kans voor ons om eindelijk eens normaal te leven. Zonder ons constant zorgen te moeten maken over andere zaken dan Vido (en de andere kinderen).

Dus vanochtend ging de knop om. Als aankomende week blijkt dat dit echt onze woning gaat worden dan ga ik het roer omgooien. En dan gaan we WEL een crowdfunding beginnen. Ik weet nog niet hoe. Ik ken niet alle ins en outs en moet me nog geheel verdiepen in het zakelijk stuk.
Maar ik ga wel een plan opzetten om mensen die willen helpen ook te kunnen laten helpen.
Om er zo voor te zorgen dat wij straks normaal kunnen leven. Dat Vido alle aanpassingen heeft die hij nodig heeft en normaal kan opgroeien in ons huis. Zonder dat we maandelijks krom hoeven te liggen en ons grote zorgen hoeven te maken over de toekomst.

En dat is echt een hele grote stap voor ons, maar we gaan het wel doen! Want ons gezin verdient het gewoon om een stuk zorgelozer door het leven te kunnen gaan. En onze kinderen zijn volgens mij enorm toe aan ouders die net ietsiepietsie minder vol in de stress en zorgen zitten.

Dus we gaan sowieso een spannende week tegemoet, maar ook een week waarin we ons gaan verdiepen in crowdfunding.

Want als Karin Zwienenbarg dan niet echt blijkt te zijn en ons valse gouden bergen beloofd…dan moeten we die gouden bergen maar gaan “halen” bij mensen die WEL echt en oprecht zijn. En even voor de duidelijkheid…voor ons is zelfs de kleinste donatie een gouden berg.