Archive for februari, 2017

Mijn dappere Vido alweer 3 jaar oud.

vrijdag, februari 3rd, 2017

Lieve Vido,

3 jaar geleden, 18 minuten na 12 werd jij geboren. Er ging een pittige periode aan vooraf en toen je één werd was ik emotioneel, toen je twee werd was ik emotioneel, en ik had me voorgenomen om dit bij 3 jaar niet te doen. Maar wie hield ik voor de gek? Want het lukt me gewoon niet. En vandaag heb ik dan ook besloten dat dit helemaal niet uitmaakt. Ik ben wie ik ben, met al mijn pluspunten en tekortkomingen. En als jouw geboortedag mij emotioneel maakt dan is dat ook gewoon zo.
Het was ook allemaal niet wat.

Ik zag vandaag foto’s op facebook voorbij komen in mijn herinneringen. Net als gisteren overigens. En die foto’s geven een beetje mijn emoties weer. De tijd dat ik nog met jou in mijn buik opgenomen was in het WKZ. De lieve berichtjes die iedereen stuurde. Toine, Cynthia en Juul die als verrassing op bezoek kwamen, Ilse die een pizza liet bezorgen, de grote helium ballon, de vele kaartjes. Wat een liefde. Allemaal voor ons.

Maar vooral een bericht (klik) dat ik gisteren las en wat ik 2 jaar geleden schreef greep me weer aan.
En ik weet nog waarom ik het schreef. Ik moest denken aan de heftige, intense en emotionele avond toen mijn baarmoeder besloot dat het voor jou niet meer fijn was in mijn buik.
De uren die daar aan vooraf gingen waren zoveel emoties in een sneltreinvaart.
Mijn onrustige buik en vooral mijn ontkenning. Ik voelde diep van binnen wel dat dit weleens het begin kon zijn van de bevalling maar wilde het gewoon niet geloven. Toen ik het wel begon te geloven en lieve verpleegster Maddy niet meer van mijn zijde week raakte ik in paniek. Ze zei me dat ik beter jouw Papa kon gaan bellen maar ik wilde het niet. Ik wilde hem niet belasten met mijn “gedoe”. Maar toen ze erop aan bleef dringen begreep ik de ernst. Ik belde hem en probeerde zo rustig mogelijk te blijven. Maar alles verliep in een sneltreinvaart. De weeën kwamen sneller en sneller en de pijn werd steeds heftiger. Toen ik mij realiseerde dat ik aan het bevallen was kwam ik in een bevallingstrance. Ik pufte de weeën weg en probeerde de hectiek om mij heen te negeren. Ik was vooral bezig met jou. Jij die toen nog in mijn buik zat. Ik wilde alles zo lang mogelijk rekken. Voor mij was iedere minuut die jij nog langer in mijn buik zat enorm waardevol. Toen jouw vader binnen kwam lopen in de kamer vol chaos kwam ik volgens mij pas tot bezinning. Ik kreeg weeënremmers toegediend en reageerde daar heftig op. Ik lag te trillen op bed en had niets meer onder controle. Ik kreeg nog een dosis maar niets mocht baten.
Waarom luisterde ze niet eerder naar ons? Waarom werd er pas op het laatste moment contact opgenomen met de specialisten in Leuven. Waarom bestaat er onder artsen toch nog steeds zoveel arrogantie waardoor ze denken alles zelf op te kunnen lossen.
Want als ze dit een dag eerder hadden gedaan zoals wij hadden gevraagd dan had het zover niet hoeven komen. Maar goed..het was zoals het was en er moest snel gehandeld worden.

Ik weet nog goed het moment dat de gynaecologe terug kwam lopen mijn kamer in en zei “We moeten nu direct een spoed keizersnede gaan uitvoeren. Dit betekent in deze situatie dat je onder algehele narcose moet.”

Op dat moment had ik het gevoel dat mijn oren dicht sloegen. Ik hoorde geen enkel geluid meer, alles en iedereen om me heen leek in slowmotion te gaan en ik voelde de vreselijk angst in mij opkomen dat ik je misschien nooit levend zou mogen ontmoeten.
Toen mijn oren weer open gingen en het geluid in de kamer insloeg als een bom begon ik te huilen.
“Maar wat als hij komt te overlijden. Dan lig ik te slapen. Dan heb ik onze zoon nooit levend meegemaakt en jullie allemaal wel.”

Ze probeerde deze gedachten snel uit mijn hoofd te krijgen door te zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Jouw Papa beloofde mij dat ik na hem de eerste zou zijn die jou zou ontmoeten. Behalve alle artsen dan. Er zou niemand op de hoogte gebracht worden van jouw geboorte. Pas zodra ik wakker was en we jou samen hadden ontmoet.

Naar mijn idee ben ik nog nooit zo snel uit een narcose gekomen. Ik was binnen no time wakker en wilde als eerste weten of jij nog in leven was. Toen ik een bevestigend antwoord kreeg moest ik huilen en wilde ik zo snel mogelijk naar jou toe. Een intens ziekenhuis avontuur van 100 dagen volgde. Een periode die ik als zo waardevol zie. Een periode waarin wij elkaar steeds beter leerde kennen. Waarin we steeds kundiger werden in jouw verzorging, jouw behoeftes. Stapje voor stapje leerde wij hoe we voor jou de beste ouders konden zijn.
Niet qua gevoel want dat zat na de eerste aanraking al goed. Maar qua verzorging. We leerde wat jij nodig had om gezond te blijven. We leerde om zelf deze zorg uit te kunnen voeren. We hebben een hele fijne tijd gehad in het WKZ. Zowel op de NICU als op afdeling Dolfijn. We kregen een hele fijne band met al het personeel. Van schoonmaker tot verpleegsters tot artsen. En iedereen was zo gek op jou. Een prematuur met een open ruggetje dat zich overal zo dapper maar vooral relaxt doorheen had geslagen. Of eigenlijk dat overal zo doorheen sliep hahaha. Want het was bij jou een kwestie van slapen, sondevoeding krijgen, even om je heen kijken en weer lekker slapen. Je gaf amper een kik maar ondertussen maakte je alle stappen die je moest maken en groeide je letterlijk en figuurlijk.

En eigenlijk is dat ook wat je hebt gedaan de afgelopen drie jaar.

Het is echt niet allemaal rozengeur en manenschijn geweest. We hebben onze (grote) zorgen gehad. We hebben gehuild. Gelachen. Hebben in de stress gezeten, heus weleens het gevoel gehad dat we het allemaal niet meer aan konden. En dan ging het niet om jou. Maar het knokken voor dingen om jou de beste zorg te kunnen geven. En niet alleen de beste zorg, maar ook de beste voorzieningen.

Je bent een doorzetter, echt een vreselijke doorzetter. Je hebt een wilskracht waar mening volwassen mens nog een puntje aan kan zuigen. En je bent zo enorm lief, zo zachtaardig en kwetsbaar in jouw emoties. Maar wat ben je een doorzetter en keihard voor jezelf als het gaat om dingen die je echt wilt. Als jij besluit dat je wil leren springen dan zorg je er ook voor dat je kunt springen. Je bedenkt zelf allerlei manieren om ervoor te zorgen dat je je doel behaalt. Rennen? Misschien niet los maar achter je ZipZac aan kun je toch een aardig sprintje trekken. Springen? Misschien niet los, maar met je handen aan tafel en jouw krachtige armen duw je jezelf zo de lucht in en “jump” je! Je klimt de bank op en af, kan zelf je TrippTrapp op en af, je bent gek op je kleine stoeltje en tafeltje waar je zelfstandig op kunt. Zowel op de stoel als de tafel 😉 . Al die dat laatste niet helemaal de bedoeling. Je hebt een prachtige driewieler waar je heerlijk op kunt fietsen. Nog eerder dan jouw grote broer dit op zijn fiets doet. Je hoeft zelfs niet meer geduwd te worden maar kan zelf al vooruit komen. Je bent super handig met je Plasmacar en ik kan niet wachten tot het weer zomer is en je buiten weer lekker kunt rond racen. Zodra we op pad zijn functioneer jouw coole groene Kiddo Space rolstoel als jouw benen. Je bent er zo handig mee. Ik zie je later nog weleens zo handig worden als onze held Aaron Fotheringham. In huis beweeg je je voort op jouw manier en dat doe je echt super snel. En ook op de Hoogstraat in de revalidatiegroep kom je steeds beter uit de verf. Het is zo fijn als we jouw vooruitgang vol trots kunnen delen met hun, en hun ook met ons. Maar ook als het weleens minder gaat dan kunnen we dit met hun delen en gaan we zoeken naar oplossingen.

Ik verbaas mezelf erover dat ik nog steeds trotser en trotser op je kan worden. Ik denk weleens “trotser dan dit kan toch niet?” en dan doe je weer iets waardoor ik wederom versteld sta.
Ik ben echt weleens bang voor de toekomst hoor. Maar ik heb ook geleerd dat ik niet alles kan plannen en de toekomst ook iets is waar je pas iets mee kan als het moment daar is. Zolang jij jouw wilskracht blijft houden en wij ons koppie erbij houden zullen we daar komen waar we willen en waar nodig is. Misschien niet altijd via de makkelijkste weg, maar we zullen er komen.

We gaan wederom een spannend levensjaar tegemoet. Volgend jaar word je 4 en gaat jouw schoolleven beginnen. En het komende jaar gaan wij heel hard ons best doen om daar een zo goed mogelijke keuze in te maken voor jou. Dat je ergens terecht kunt waar je gelukkig zal zijn. Waar men net zo behulpzaam zal zijn als op de Hoogstraat. Waar je net zo geliefd zal zijn en begrepen zal worden. Wij gaan daar keihard ons best voor doen en uitkomen op het beste. Want dat verdien je.

Inmiddels ben ik 3 jaar Mama van een kindje met een beperking. Een zoontje dat gehandicapt is. Zorgintensief. En nog talloze termen.
Maar ik ben gewoon 3 jaar Mama van een dappere kerel die mij steeds meer en meer de kleinere dingen in het leven laat waarderen.
Die mijn ogen opent over een hoop zaken. Het is niet altijd makkelijk, maar dat komt echt niet door jou. Dat komt door het vuurtje wat je in mij hebt aangewakkerd om ook voor jou gewoon het beste te willen net als voor al mijn andere kindjes. En de frustraties die het me soms geeft dat dat volgens de wet niet gewoon vanzelfsprekend is. Dat bijna alles wat nodig is om jouw zo gewoon en fijn mogelijk groot te laten groeien moeilijk moet gaan. Maar ondanks dat dat me soms enorm frustreert weet ik zeker dat we overal wel gaan komen.

Want als er met stip iets bovenaan staat wat jij mij hebt geleerd dan is het,

“Waar een wil is is een weg. En waar een weg is daar is Vido met zijn wil!”