Supportbeurs 2016 , onze eerste keer!

Vandaag stond op onze agenda de Supportbeurs 2016.
Ik had er echt nog nooit van gehoord, maar dat is zo vreemd ook niet als je nog nooit te maken hebt gehad met hulpmiddelen e.d.
Ik zag het voorbij komen op een facebook groep waar ik lid van ben en na het lezen op de website wilde ik er eigenlijk gewoon heel graag heen.
Gelukkig is Franke niet zo moeilijk en nadat ik hem had uitgelegd wat het inhield wilde hij graag met ons mee.
Onze aandacht ging vooral uit naar het bekijken van een woonunit, het uitproberen van de Scooot van Firefly en het bekijken van de rolstoelbakfiets van ’t Mannetje en we wilde even wat bussen bekijken.
Verder zouden we misschien wat online kennissen ontmoeten en stonden we vooral open voor eventuele hulpmiddelen die we nog niet konden maar wel iets voor ons zouden zijn.

Bij aankomst waren we al een beetje onder de indruk van de parkeerplaats, want waarvan wij dachten dat iedereen er kon parkeren bleek enkel de parkeerplaats te zijn voor mensen met gehandicaptenparkeerkaart.
Bij binnenkomst overviel het me allemaal een beetje. Zo ontzettend veel mensen in een rolstoel en zo ontzettend veel verschillende aandoeningen.
Ik ging er heel open naar toe, had de hoop Sandra van Sandra Blogt te ontmoeten en verder wisten we dat er nog wat andere mensen heen zouden gaan maar daarvan wisten we niet hoe laat.

Maar toen we de hallen binnen traden, al die mensen en stands zagen was mijn hoofd zo een warboel dat ik eigenlijk al wist dat meeten hem niet zou gaan worden vandaag.
Ik had zoveel emoties, zoveel indrukken en zag zoveel dingen en mensen die ik online al had gezien en gesproken dat ik me echt even moest concentreren.
Meeten doen we weleens onder normale omstandigheden en niet als ik van hot naar her fladder.

Ik ben helemaal geen moeder die in een soort van rouwproces zit omdat haar kind een beperking heeft.
Dat lees en hoor je weleens maar vanaf het moment dat wij wisten dat Vido een beperking zou hebben waren we eigenlijk vooral benieuwd wat het in zou houden en hoe we er allemaal mee om zouden gaan.
En toch was vandaag een beetje confronterend, maar meer omdat we zoveel zagen en binnen kregen.
Ik besefte me ook heel goed dat we, of eigenlijk Vido nog best geluk heeft gehad. Want er zijn zoveel hulpmiddelen die wij nooit nodig zullen gaan hebben omdat hij zelf nog best veel kan. Dat geluk heeft helaas niet iedereen.

Het is wel echt mooi om te zien hoeveel er bedacht wordt en hoeveel ontwikkeling daarin is.
Tegelijkertijd zie je ook de prachtigste dingen waarvan je je afvraagt of het ooit wel vergoed zal worden en zo niet hoe je het dan in godsnaam moet gaan betalen. Want er hangen aardige prijskaartjes aan.

Toen de eerste indrukken een beetje ingedaald waren konden we gericht gaan zoeken naar de dingen die we graag wilde zien.
We zagen de mooie pop-up speeltuin van de speelgoedbende al staan, prachtige (voor ons onbetaalbare) aangepaste auto’s/bussen, hebben staan praten over de speciale vakantiehuizen die er zijn van het Ronald McDonalds Kinderfonds.
Mijn schoonmoeder bood ons er ooit een vakantie aan dus we waren al redelijk op de hoogte, maar toch prachtig dat dit allemaal kan.
We zagen een prachtige woonunit van “maar” €33.000 euro exclusief sluis en het fijne van zo een beurs is dat niemand echt opdringerig is.
Want men weet daar ook wel dat je voor veel producten afhankelijk bent van de verzekering of de WMO. Je hebt dus alle vrijheid om je te oriënteren.

In mijn ooghoek zal ik de stand van Pom Revalidatietechniek en daar wilde ik heen. Zij hadden namelijk de Scooot van FireFly bij hun. Deze kunnen we 2ehands aanschaffen voor €250,- maar ik twijfelde nog steeds teveel. Het zou de opvolger moeten zijn voor de ZipZac maar we zijn zo enorm verknocht aan de ZipZac dat het dan moeilijk is om open te staan voor iets anders.
Echter de ZipZac II zou wederom net als de I zo een €1100,- kosten om naar Nederland te krijgen.
De ZipZac I 2ehands verkopen in Nederland levert helaas niet zoveel op in verhouding met wat hij gekost heeft dus zou het totaalbedrag alsnog op zo een 800 euro komen voor een ZipZac II.
Dus het was belangrijk dat Vido even op de Scooot kon en wij hem even konden bekijken.

Wat trouwens echt bizar was was dat Vido gelijk in zijn element was op de beurs. Hij vond alles goed en leuk, was open en toegankelijk.
Zo wilde hij ook gelijk op de Scooot zitten en begon er gelijk mee te rijden.
Ik zeg eerlijk dat als het niet zo moeilijk en duur was een ZipZac II hier te krijgen mijn voorkeur daar nog steeds naar uit gaat.
Dit vanwege de wendbaarheid en het feit dat hij hoger is en makkelijker over dingen heen rijdt.
Maar de Scooot is een goed alternatief voor veel minder geld.

Is het nou echt nodig hebben we onszelf meerdere malen afgevraagd, maar zolang we hier wonen is het echt nodig.
Vido heeft hier geen ruimte om in zijn reguliere rolstoel rond te rijden maar wel de behoefte om zichzelf in een rolstoel te verplaatsen, zeker een kleinere waarin hij makkelijk kan spelen en zelf in en uit kan komen.

Dus ik ga straks even de vrouw mailen die de Scooot 2ehands aanbiedt en zeggen dat we hem graag van hun overnemen.
Thank god for mijn vakantiegeld 😀

Ook hebben we even staan praten bij de stand van Veldink en ons genoegen geuit over Vido zijn nog steeds geweldige Kiddo Space rolstoel.

Ook hebben we even staan kwijlen bij de vernieuwde Flamingo toilet/douchestoel.
Deze heeft tegenwoordig een vernieuwd hydraulisch onderstel om hem omhoog en omlaag te doen en een nieuw spatscherm.
Ik denk dat ik er toch eens een mail aan ga wagen om te vragen of we bij de volgende maat stoel dit onderstel kunnen krijgen.
Zo kunnen we Vido lager boven het toilet zetten en blijft de badkamer een heel stuk schoner.
Het is echt jammer dat wij net een maand of 2 te vroeg waren met het krijgen van de stoel.
Daardoor hebben we een geweldig systeem misgelopen wat veel beter bij onze behoeftes past.
Maar ja je kan niet alles hebben 🙂

En natuurlijk wilde we even heel graag de rolstoelbakfiets bekijken waarvoor we volgende week een passing hebben staan.
Ik kan nog steeds niet geloven dat we misschien echt deze bakfiets gaan “krijgen” van de WMO want hij is echt SUPER!!
We zijn totaal verkocht en ik kan serieus niet wachten tot ik ermee kan gaan fietsen met Vido en Pipp er in.
Het kan helaas wel even duren voordat we hem hebben, waarschijnlijk pas na de bevalling. Maar ook hierin is geduld een schone zaak.
We hebben eerst de passing, dan krijgen we van de gemeente de offerte en bruikleen overeenkomst (indien gemeente zijn goedkeuring geeft), die moeten we tekenen en terugsturen en dan gaat de opdracht naar ’t Mannetje en die heeft ongeveer 6 tot 9 weken nodig voor de levering.
Echter zijn hun tijdens de zomerperiode gesloten 🙁

De huif zit er helaas niet standaard bij dus ik hoop dat we de WMO consulente ervan kunnen overtuigen dat deze nodig is.
Want 450 euro is weer een aardige bak met geld en dan komt er ook nog een afdekzeil bij van 80 euro.

Maar wat is het een super gave en mooie fiets en wat voelde Vido zich er een koning in.
En ook Pipp zat te stralen op het bankje.
Met een tevreden en blij gevoel liepen we bij de stand weg, we hopen echt dat er geen onverwachte wending komt en we deze fiets toch niet in bruikleen krijgen.

En wat toch wel de topper van de dag was Kees-Jan van der Klooster van KJ Projects
Als Vido groter is gaat hij zeer zeker een training Rolstoelvaardigheid van hem volgen!
Vido zat echt vol verbazing te kijken en vond alles prachtig wat hij deed.
Het kleine parcours wat er lag zijn we geloof ik wel 8 keer afgegaan en ook Pipp wilde het proberen.
En wat een fijne man is Kees-Jan!

En zo kwam er een eind aan een enerverende middag volop indrukken.
Een middag waar twee kleine jongetjes zich perfect hebben gedragen.

En nu, bijna 21:00 uur in de avond zit ik nog steeds thuis bij te komen en probeert mijn hoofd alles te verwerken.
Alles wat ik gezien heb, gehoord heb, hoe ik me voelde en hoe ik me nu voel.
Waar we dachten geen extra aandacht te zullen krijgen was juist het tegenovergestelde het geval.
Vido was de jongste zelfstandige rolstoeler en stal met zijn koppie en rolstoel echt de show.
Vertederende blikken, toch ook wel verbaasde blikken en trotse gezichten.

Als moeder zijnde voel je je toch trots als mensen potentie zien in je zoon.
Potentie zal je denken? Maar inderdaad potentie.
Dat ze zien dat hij “er wel komt” .
Dat hij niet bang is voor zijn rolstoel en die rolstoel echt onderdeel van hem zal worden.
Een Aaron Fotheringham in de dop en straks vergelijkbaar met Abel Rose.

De supportbeurs heeft echt mijn ogen geopend en heeft me doen beseffen dat dit toch wel een stuk van ons leven zal gaan worden.
En wat ook fijn was was dat er geen bemoeizucht was. Geen ouders die het beter weten, geen mensen die opdringerig waren en alles was rolstoelvriendelijk!

Over 2 jaar gaan wij zeker weer!!

(Foto’s aanklikken werkt niet helaas, dus enkel klein te bekijken. Ik zal ze op de facebookpagina los uploaden.)

Leave a Reply