Archive for december, 2015

Dus zo voelt het…

woensdag, december 16th, 2015

  

15 December was het eindelijk zo ver. Vido kreeg zijn eerste echte grote jongens rolstoel. Je wilt niet weten hoe enorm we hier naar uit gekeken hebben. Er gingen veel afspraken en e-mailtjes aan vooraf maar uiteindelijk is alles goed gekomen.

Een super coole groene rolstoel in formaatje mini. Bijna bizar dat er zulke kleine rolstoelen gemaakt worden.

We hebben altijd rekening gehouden met het feit dat Vido een rolstoel nodig zou hebben. We telde de dagen af tot hij bij ons zou komen. Tot Vido eindelijk gebruik kon maken van een hulpmiddel dat zijn zelfstandigheid alleen maar zou vergroten.

Neem een kindje van 1,5. In mijn gedachten zie ik ze al aan de hand stappen. Eigenwijs als ze zijn alleen op pad. Even hier en daar kijken, even weglopen. Nog wat wankele onzekere pasjes die irritant zijn maar ook zo aandoenlijk. 

Wij hadden/hebben dat niet. Vido ging in de buggy. Hij is klein van stuk door zijn spina dus de buitenwereld ziet niets bijzonders. En voor ons “lekker makkelijk”. Geen weerstand.

Vandaag was onze vuurdoop. We wilde naar de dierentuin maar het was echt prutsweer. Dus we deden een Ikea. Wonen immers om de hoek.

En daar begon de verandering. Daar werden we ineens niet alleen ouders van Vido maar voornamelijk ouders van een gehandicapt kind. 

Wat waren we gisteren trots en wat keken we uit naar Vido zijn vrijheid. Vol goede moed, trots en zelfvertrouwen gingen we de lift in. We keken elkaar nog aan, trots als we zijn. En voor Vido ging er een wereld open. 

In de lift stond een vrouw. Ze probeerde voorzichtig zonder op te vallen naar Vido te kijken. Maar met twee ouders erbij gaat dat nooit zonder betrapt te worden 😉

Ze bleef maar kijken. Ogen op en neer. Ogen van verbazing naar vragend. Je kon bijna haar gedachten lezen. 

Wat zou dat kindje hebben? Wat is er mis? Of is het een moderne buggy? Hij beweegt zijn benen toch? Dit klopt vast niet! 

Ze werd er timide van.

Toen de vuurdoop. Het Ikea restaurant. Honderden mensen die net als wij een Ikea ontbijt (willen) nuttigen. 

Ineens werd ik misselijk, voelde ik me benauwd en enorm bekeken. Voor mijn gevoel keek iedereen. Zelfs kinderen gingen uit de weg voor Vido omdat ze gelijk door hadden dat hij niet in een buggy maar rolstoel zat.

Alsof een rolstoel eng is. Alsof een rolstoel “slecht” betekent.

Ik keek Franke aan en zei tegen hem hoe bekeken ik mij voelde. Hoe ik vond dat we ineens niet meer bekeken werden als ouders van een schattig mannetje met mooie blauwe kijkers en mooie krullen. Maar als ouders van een gehandicapt kind. Je zag het medelijden bijna groeien.

En ik snap het. Hun ogen waren ooit ook mijn ogen. Hoezeer ik ook probeerde er niet naar te kijken, geen medelijden te voelen. Ik deed het toch. 

Ik voelde me steeds kleiner worden, onzeker. En dat wilde ik helemaal niet. Ik ben trots op mijn zoon. Waarom voel ik mij zo? Ik kreeg het warm, werd kortaf en chagrijnig, maar vooral verdrietig.

En toen begon Vido ook nog eens dwars te doen omdat hij niet zelf mocht beslissen welke kant hij op wilde.

Hij begon te huilen en gooide zijn hoofd achterover. Waar mensen normaal geërgerd om zouden kijken omdat er weer zo een verwend kind loopt te zeiken werd er nou gekeken met medelijden. Want tja, een rolstoel. Dus ook vast een geestelijke beperking. Het meelijden werd nog groter toen ook zijn duim nog eens vast bleek te zitten ?. Nu was ik ook nog eens een ontaarde moeder.

Ik ging snel met Vido achter naar het restaurant. Even geen ogen. Even gewoon wij zijn. 

Maar dat mensen nog schaamtelozer kunnen zijn bewezen de mensen naast ons. Schaamteloos draaide zij hun stoel en gingen hardop afvragen waarom Vido in een rolstoel zou zitten.

Normaal ben ik adrem en ga ik geen discussie uit de weg, maar ik was nou gewoon te moe. Teveel indrukken. Ik wilde gewoon ontbijten.

En toen voelde ik het ineens. Ik ben niet alleen meer moeder van Vido. Ik ben voor de buitenwereld vooral moeder van een gehandicapt kind. En dat is niet erg. Ik moet er gewoon even aan wennen. 

Dus knop om en gaan. De starende blikken zijn niet langer de vijand. Zij zijn ons publiek en wij gaan laten zien dat een kind in een rolstoel geen beperking is voor geluk.

We liepen door de paden en hadden lol. Nog nooit deden we er zo lang over om de Ikea door te komen.

Ineens was het net alsof we een net lopend kind bij ons hadden. Voor Vido ging een wereld open. Door de paden van de afdeling kleden. Alle lichtjes bekijken op de lampen afdeling. 

Ik voelde me zo trots en dat zal ik altijd blijven. Trots op onze zoon en hoe hij zich  overal doorheen slaat.

  
Jezelf bekijken in de spiegels. 

Knopjes willen drukken in de lift.

  
Alle dingen die alle kinderen willen.

Het was geweldig. 

Maar ik vergeet echt nooit meer hoe wij ineens ouders werden van een handicap ipv ouders van Vido. 

En ik ben niet verdrietig of verbittert. Enkel verbaasd dat een rolstoel zoveel verschil maakt. 

Wij gaan gewoon lekker door met wij zijn.

Maar ik heet ons welkom in de wereld van rolstoelouders. Een wereld waarin je schoenen net iets steviger moeten zitten en je huid vanzelf dikker wordt.

(Het was overigens super om Vido zelfstandig te zien voortbewegen  in de Ikea. Hoe hij alles wilde zien, aanraken en zijn eigen kant op ging.)